image_pdfimage_print

Dinsdag 7 maart stond er weer een wedstrijd in het bekertoernooi op het programma voor dames 2. Een thuiswedstrijd tijdens de trainingsavond, als dat maar goed gaat!

 

Na enig gesteggel over welk veld het moest worden, besloten we in al onze wijsheid dat het ons eigen trainingsveld maar moest zijn. Wij gedijen nu eenmaal beter met wat reuring om ons heen.  Nu hadden wij wellicht de heren recreanten even moeten inlichten over dit plan, want zoveel reuring was er niet.. Heren 1 besloot zich te willen afzonderen, dus daar ging het hele plan. Maar goed, het ging natuurlijk vooral om het idee.   Welnu, genoeg slap gepraat. De stand van zaken voor vanavond waren als volgt:

  • We spelen de kwartfinale tegen AVC dames 4. Deze tegenstander is ons compleet onbekend…
  • We moeten helaas Marit nog missen; gelukkig zat ze wel aan de teltafel!
  • Fokje van dames 3 was gelukkig wederom bereid om de plaats van Marit in te vullen (en deed dit overigens prima!)
  • Coach Yvonne geniet deze week van de schnaps in Duitsland en dus was trainer Otto het bokje om ons te coachen
  • Het was onzeker of Greta op tijd zou zijn en dus bleven er 7 dames over die zeker startklaar zouden staan.
  • OK… Let’s go!

 

Greta bleek wel ruim op tijd te zijn maar coach Otto was onvermurwbaar en had zijn opstelling al klaar:  Anneke op de spelverdeling, Ute diagonaal, Jorien en Fokje op de middenaanval en Tineke bezette samen met Tessa de buitenpositie.  Opdracht was vooral om het eigen spel te spelen. Bij vlagen verliep dit prima, maar op andere momenten stokte de flow bij dames 2 even.  AVC bleek geen ster in verdedigen maar wisten toch regelmatig een snelle prutsbal terug te spelen. Dit bracht ons af en toe in verwarring. En toen.. de eerste verwonding van de avond… Eén der Akkrummer dames verstapte zich lelijk (nee echt, wij waren onschuldig!) en verstuikte haar enkel. De dame werd op een bureaustoel geplant en naar de koude kraan gerold. Attent als dames 2 is, rende de vers uitgewisselde Tessa naar de beheerder voor een icepack. Het spel kon weer worden hervat…  Greta was inmiddels warmgedraaid en deed wat ze moest doen op de buiten: scoren. De set werd gewonnen met 25-21.

 

De tweede set werd weer in dezelfde beginopstelling (en met goede voornemens) begonnen. Echter, we leken spontaan te zijn vergeten hoe we moesten serveren. Misschien een lichte vorm van dementie in onze slagarm?  De ene na de andere bal vloog in het net of belandde buiten de lijnen. Ook de aanval liep niet als de vertrouwde trein (zie je wel, het is die slagarm!) maar dit had ook te maken met een slordige verdediging en communicatie. Normaal kunnen de dames altijd erg goed kletsen, vooral in de app, maar in het veld was het opeens wel erg stil. Otto moest direct de eerste time-out inzetten en ons even streng toespreken. Dit heeft ‘ie vast van Yvonne geleerd….  Met goede moed het veld weer in en langzaam vochten we onszelf terug in de wedstrijd. Rond de 15 punten grens kantelde het beeld. De servepass was onder leiding van Jorien, Ute en Tessa goed op orde waardoor Anneke het spel goed kon verdelen. Onder andere Tineke kon nu goed door komen. Tel hier een attent blok van Fokje bij op en daar was toch de winst met 25-19.

 

Onder het motto ‘never change a winning team’ begon de coach wederom met dezelfde opstelling.  AVC probeerde mee echt te doen… ja, de Akkrumer dames stribbelden echt wel tegen hoor: overal zat een Akkrummer vuistje onder! Tel daar onze eigen slordigheden bij op en voilá, je hebt de verklaring voor het hoge puntensaldo van AVC. Greta werd weer ingewisseld voor wat extra power op de serve en onder haar leiding sloegen we een gaatje. Ook Jorien was er klaar mee. Op het moment dat zij de perfecte set-up kreeg aangeboden van de overkant was er voor haar maar één optie:  ‘direct naar de grond dat ding!’.  Jammer genoeg stond er een nietsvermoedende Akkrumer dame in de weg. Door de verwoestende klap belandde zij even in een hele andere wereld.. Toen ze weer bijkwam stonden er twee teams om haar heen met bezorgde gezichten. Ze had een paar seconden nodig maar stond daarna gedecideerd op en gaf aan dat het spel hervat kon worden. Respect voor deze dame, maar ‘the game is still on’!  Inmiddels waren we vastbesloten om deze bekerronde te voltooien en lieten dit nu ook zien in het spel. De drive was terug en er werd weer met lef gespeeld. Jorien en Fokje werden volop benut in de aanval, zelfs bij een overname van de set-up. Ute scoorde met bekeken balletjes en ook de servedruk was terug.  In de eindfase was het dus VVH die de eindsprint nam. Via een 25-20 eindstand mochten wij de 3-0 overwinning gaan vieren!

 

AVC verklaarde direct na de wedstrijd dat dit de laatste keer was dat zij in Harlingen zouden spelen. Dat treft, want dat is ook niet meer nodig dit seizoen 😉   Wij mogen ons gaan opmaken voor de halve finale tegen de dames van DOS Kollumerzwaag.  Zou het ons lukken om nog een ronde te overleven?  Deze halve finale mogen we wederom thuis spelen dus wie weet mogen we weer rekenen op elfjes en kaboutertjes op de tribune die ons naar de overwinning helpen…   Het liefst willen wij natuurlijk ook met een bus vol supporters naar de bekerfinale!

Maar laten we niet op de zaken vooruit lopen.. Voordat de halve finale daar is, proberen we eerst de goede draad in de competitie weer op te pakken. We weten in elk geval dat we altijd zullen winnen als het gaat om gezelligheid. Dat bleek afgelopen dinsdag maar weer want we lieten ons de traktatie van Ute lekker smaken. Follie heeft ons nog net niet de kantine uitgeschopt, maar verzocht de laatste dames toch vriendelijk om de hal te verlaten via de artiestenuitgang om 00.15 uur 😉

 

To be continued….?