Skip to content

De memoires van Dames 3

In oktober 2020 bestond V.V.H. 50 jaar. Om deze reden is er in de groepsapp van dames 3 de vraag gesteld: wat is jouw hoogtepunt of mooiste herinnering bij V.V.H. Zie hieronder de reacties:

Marleen zegt:

Wat ik een mooie herinnering vind, is dat we de dubbel beker hebben gewonnen, zowel competitie, als bekerkampioen! Dat zijn momenten die ik niet vergeet!

v.l.n.r.b.n.b. Albertina, Mariëlle, Jorien, Sandra, Marleen, Tineke, Laura en trainer/coach Paul.

Rudie zegt:

Toen ik na 9 jaar afwezigheid weer terugkwam bij V.V.H. voelde het als een warm bad. Ik voelde me meteen weer thuis bij mijn vroegere teamies en het was alsof ik nooit ben weggeweest. De saamhorigheid en gezelligheid is fantastisch en dat vind ik toch het allerbelangrijkste!

Sandra zegt:

De mooiste herinneringen, en het zijn er zoveel, bewaar ik toch aan de kersttoernooien van S.S.T. in Tzummarum.

v.l.n.r. Sandra, Dickie, Antsje, Barbara en Tineke.

Met het toenmalige dames 2 volgepakt met drankjes en hapjes (o.a. kippenpoten met heel veel knoflook) een toernooi spelen. En tussen de wedstrijden door eten en drinken. Met Babs, Tineke, Dickie en Ansje ga ik elk jaar nog een weekend weg. En dat doen we al meer dan 30 jaar! Wat ooit begon als een volleybalteam, is nu nog steeds een hechte vriendschap. Dus de slogan: V.V.H. meer dan volleybal gaat bij ons zeker op!

Sjoukje zegt:

In 1998/1999 zijn er een aantal meiden bij mij in het team gekomen, waar ik tot op heden nog steeds goed contact mee heb. Al meer dan 20 jaar volleybalvriendinnen!

Tineke had nog een aantal teamfoto’s om te delen, zie hier !

Tineke zegt:

Foto: v.l.n.r.b.n.b.: Tineke, Anneke, Rianne, Myriam, Marit, Marieke, Tessa, Coco en Ute.

Ik heb bij verschillende teams kampioenschappen meegemaakt, zowel in 2003, als bij de jeugd. Ook herinner ik me nog de overstap van de oude sporthal op de Achlumerdijk naar de nieuwe sporthal aan de Westerzeedijk. We hebben een keer per ongeluk met een zweet handdoekje van een dame van de tegenpartij de vloer geveegd waar we met onze waterfles geknoeid hadden tijdens een time-out. Wij, toen nog jonge meiden, snapten niet dat je zulke handdoekjes nodig had voor het zweet. Die mevrouw noemden we jarenlang: mevrouw Doekje. Ook hebben we een keer op de busbaan moeten stoppen om het oliepeil te controleren. Manlief had de auto nl. meegegeven terwijl er een lampje brandde. En we hebben een keer op de snelweg gereden terwijl de kofferbak nog open stond. Een aantal dames op de achterbank klaagden dat het in de nek tochtte. Gelukkig lag de ballentas nog in de kofferbak en niet op de snelweg.

Albertina zegt:

Ik heb mooie vriendschappen overgehouden door te volleyballen bij V.V.H. De dubbele beker in 2003 was ook wel 1 van mijn hoogtepunten. En dat de scheidsrechter aan het einde van de wedstrijd vroeg: ow, ging het ergens om dan? Nog een mooie herinnering was een wedstrijd waarbij we met 16-23 achter stonden en alsnog de set met 26-24 wonnen. Dan voelt het alsof je de hele wedstrijd hebt gewonnen. Ooit heb ik met iemand gevolleybald die Hanny heet. Hanny was heel goed in veel ballen met 1 hand pakken.

Sindsdien is Hanny al jaren niet meer aan het volleyballen, maar wordt er tijdens het spelen bij zowel het huidige dames 2 als 3 nog regelmatig een Hannybal geroepen als iemand met 1 hand speelt.

Op de foto het huidige dames 3 2020/2021 v.l.n.r.:

Joukje, Inge, Marieke, Albertina, trainer Sander, Rudie, Marleen, Tineke, Lisanne, Myriam en Sjoukje. Niet op de foto: speler Rianne, reserve coaches Sandra en Maaike en onze meetrainer Emma.