Skip to content

Gerespecteerd lid van de VVH inventaris: Wim Burrie

Even voorstellen

Wim Burrie als spelend lid van Heren 3 in de jaren 80

Ik ben Wim Burrie, recreant en lid van VVH sinds 1979, ja reeds 41 jaar en behorende tot het inventaris van de vereniging.
Het langst spelende lid ben ik niet want dat is Dirk de Jong.

Mij is gevraagd of er nog wat in het verleden is gebeurd en ja dat is zo . Vele leuke/mooie dingen maar ook hele verdrietige zaken. Zo is het nou eenmaal, zo is het leven vooral als je zolang deelgenoot bent van een geweldige vereniging.

In augustus 1979 werd ik gevraagd door een vrouwelijke collega of ik ook wilde volleyballen bij VVH. Er werd nog minimaal 1 heer gezocht  voor het eerste team, meer herenteams waren er toen niet meer. Veel leden telde de vereniging niet van zowel heren als dames zelfs geen recreatieteams. Bij de dames waren er nog maar twee teams, totaal 13 personen en bij de heren slechts 5. Met mij erbij 6 en dus een team maar echter zonder reservespelers. Ik hoefde niet lang na te denken want volleyballen had ik in het verleden gedaan in mijn geboorteplaats Leeuwarden.

Beeld van VVH Heren 1 eind jaren 70; het team waarin Wim speelde Op de achtergrond met bril staat Siep van der Schoot

Van dit team kende ik maar twee personen, Sieb van der Schoot (vader van één van mijn leerlingen bij het turnen) en Wietse Boomstra (echtgenoot van mijn vrouwelijke collega). Er werd toen nog getraind in de oude sporthal aan de Achlumerdijk. Na een voorstelrondje werd er getraind en afgetast hoe men het beste kon samen spelen. Onze trainer kwam van Hardegarijp en wou standhouden, ondanks het nieuwe team, in de eerste klasse waarin wij uitkwamen. De eerste wedstrijd weet ik nog goed, die werd in de oude sporthal van Franeker gespeeld. Een team met 6 spelers zonder reserves, dat was riskant voor het seizoen. Ons team was enthousiast maar je hoorde ons niet. Dus geen yel en ook geen high five of iets dergelijks. Afgesproken was om 3-2-1 systeem te spelen met eerst de paas op mid met vaste spelverdeler (wie dat was weet ik niet meer) we wonnen met overtuiging alle drie de sets, de standen weet ik niet meer.

Zo ging het alle volgende wedstrijden tot het midden van de competitie, niet alles met drie sets winnen maar toch. We hadden nog niet één wedstrijd verloren dus dat beloofde wat voor de rest van de competitie.  Helaas konden we de eerste plaats niet behouden maar voor zover ik mij nog kan herinneren eindigden we uiteindelijk op een verdienstelijke derde plaats en dat met zes man. Het volgende seizoen kon gelukkig nog een team worden gevormd en is de vereniging gegroeid, gegroeid en nog eens gegroeid tot wat we nu zijn.

Hele mooie zaken zijn natuurlijk geboortes. Vele spelers werden ouders en ja hoor vele kinderen speelden dan natuurlijk ook volleybal bij VVH. Soms leek het wel een ziekte maar dan wel een gezonde ziekte, en weet je er zijn zelfs kinderen van die kinderen die aan minivolleybal doen. Het houdt gelukkig niet op.
Helaas zijn ook in de geschiedenis van onze club vreselijke dingen gebeurd. Diverse geweldige personen zijn ons ontvallen en dat heeft nogal een impact gehad. Zo zie je maar weer, geboorte en sterven liggen naast elkaar zo ook binnen onze fantastische club.

Mij werd ook gevraagd naar speciale voorvallen. Nou die zijn er vele, van enkele krijg ik nog een glimlach om mijn mond. Helaas zijn er twee wel om te lachen maar niet om te vertellen, oké een beetje dan.
Wij speelden, heren 3 in Tzummarum, en hadden een vrouwelijke scheidsrechter. Op een gegeven moment floot zij voor een fout aan onze zijde. Onze toenmalige aanvoerder was het er niet mee eens en werd zo kwaad dat hij dingen zei die achteraf niet door de beugel konden (zeer vrouw onvriendelijk) maar ja de emotie van de wedstrijd. Later in de kantine hebben we toch smakelijk om gelachen maar eigenlijk kon het niet. De andere keer was in Franeker, ook hier een in onze ogen een foute beslissing van de scheids (een man dit keer). We konden en wilden hem wel van die bok afslaan middels een smash. Ook dit mocht niet en gebeurde ook niet. Dit toont wel de felheid aan waarmee werd gespeeld. Voor de goede orde, emotie mag en moet nooit op de persoon laat staan op/over de scheidsrechter gaan.

Dit is ook maar een persoon die in zijn of haar vrije tijd jou probeert te helpen bij het uitoefenen van jouw hobby, volleyballen. Zonder scheids geen wedstrijd.

Wat mij verder nog bijstaat zijn de geweldige sinterklaasfeesten, barbecues en het nazitten in de kantine, zowel in de oude sporthal als in de Waddenhal. Verder waren er de fantastische volleybalweekenden, Vlieland – Terschelling en Ameland.

Nu terugkijkend is het geweldig dat onze vereniging reeds 50 jaar jong is en wat zou het mooi wezen om daar nog minimaal eens 50 jaar aan vast te plakken. Ik hoop zo dat er nu jeugdleden zijn die dat mee zouden kunnen maken en dan vooral in gezondheid. Dit is te bereiken door te sporten bij een geweldige vereniging waar samenspel en vriendschap bovenaan staan. Dus we starten na dit 50e jubileumjaar het sportieve traject naar het 60-jarig bestaan en dan opnieuw te vieren gevolgd door elke 10 jaar op naar de honderdjarige.